آموزش دوست یابی: چه‌طور باید شروع کرد؟

همه معضلات که برطرف شوند و همه مهارت‌‌ها هم که آموخته شوند و در همدلی و احساسات هم که مشکلی نباشد و موقعیتش هم که ممکن شود، باز شروع یک رابطه دوستی از همه سخت‌تر است. معمولا سخت‌ترین بخش همین‌جا است. مخصوصا کودکانی که اعتماد‌به‌نفس کافی ندارند، می‌ترسند حرفی بزنند که شرایط را بدتر کند یا دلیل شود مورد تمسخر همسالان خود قرار بگیرند. کودکی که عادت به نه شنیدن ندارد، هر پاسخ منفی را امکان دارد به حساب رد شدن کامل یا دوست داشته نشدن بگذارد و بدین جهت هم ترجیح بدهد فاصله بگیرد. با این اوصاف،‌ یادگیری چند نکته مهم، می‌تواند تا حد فراوانی کار دوست‌یابی را تسهیل کند. کودک با دانستن این نکات،‌ اطمینان خاطر بالاتری هم در ابتدای کار رابطه خواهد داشت، ‌مخصوصا اگر آن‌ها را تمرین کرده باشد و فیدبک های خوبی هم دریافت کرده باشد.

حالت چهره
حالت چهره هم در دوست‌یابی ارزش دارد. کودکان خوش‌رو که با لبخند و خنده حرف می‌زنند،‌ بیشتر مورد استقبال قرار می‌گیرند و به مردم،‌ حس دوستانه بیشتری می‌دهند. اگر به اطرافیان خود دقت کنید،‌ یقینا می‌بینید که کسانی که خوش‌رو و خوش‌خنده هستند،‌ معمولا دوستان بیشتری دارند و ساده تر هم دوست پیدا می‌کنند. طبیعی است که کودکی که استرس دارد،‌ از چیزی نگران است یا می‌ترسد، ‌افسرده است یا اطمینان خاطر کمی دارد، نمی‌تواند الکی بخندد، پس قبل از ترغیب ایشان به لبخند و خنده،‌ به ایشان کمک کنید این مشکلات را برطرف کند.
نشان دادن احساسات با بهره برداری از حالت چهره هم، ‌به طرف مقابل نشان می‌دهد که ایشان دارد به حرفش گوش می‌دهد و واکنش نشان می‌دهد،‌ مانند بالا انداختن ابروها زمان شگفت‌زده شدن، باز کردن دهان زمان تعجب و . …

    رابطه چشمی: 
    رابطه چشمی خوب در برقراری رابطه خیلی مهم است. بزرگ‌ترها به رابطه چشمی عادت دارند، ‌معنای نگاه‌های مختلف را می‌فهمند وآن‌قدر آن را در طول زندگی خود در موقعیت‌های مختلف تمرین کرده‌اند و بیننده پیامدهایش بوده‌اند که دیگر برایشان موضوعی عادی و پیش‌پا‌افتاده است. با اینحال برای کودک این‌طور نیست. کودکان نیاز به آموزش در باب رابطه چشمی خوب دارند.

    • برایشان شرح بدهید که رابطه چشمی خوب چه خصوصیت‌های دارد: ‌نه آن‌قدر به اطراف نگاه کنند که به‌طرف مقابل احساس بی‌توجهی بدهد و نه آن‌قدر به ایشان خیره شوند که ایشان احساس عدم امنیت داشته باشد.
    • برایش شرح بدهید که معمولا بیش‌ازاندازه به اطراف نگاه کردن،‌ یعنی من حوصله‌ام سر رفته، این مسئله برایم جالب نیست،‌ نمی‌خواهم گوش بدهم یا وقت ندارم به حرف‌های تو گوش بدهم.
    • به علاوه از طرف دیگر بیش‌ازحد خیره شدن به چشمان کسی، ‌معمولا یا به معنای خشم داشتن درمقایسه با ایشان است، ‌یا این‌که در روابط بسیار صمیمی و عاشقانه اتفاق می‌افتد و بدین جهت هم در هر دو معنا، ‌به فردی که می‌خواهی با ایشان دوست شوی،‌ احساس عدم امنیت می‌دهد.
    • به ایشان مهلت تمرین بدهید. بهترین جا برای تمرین، در خانه و با عضو های خانواده است،‌ چراکه از همه موقعیت‌های دیگر، احساس امنیت بیشتری دارد و عضو های خانواده با فیدبک های خوب، ‌بدون ایجاد احساس نگرانی از این‌که رابطه خود را با ایشان به هم می‌زنند، به ایشان در برقراری رابطه چشمی خوب کمک می‌کنند.

    جمله‌های مفید: 
    معمولا چند جمله مفید در شروع روابط می باشد که نه به سرعت وارد رابطه شدن را درخواست کند، به طوری که طرف مقابل احساس ناامنی کند و خود را عقب بکشد و نه این که حس دوستانه‌ای در آن نباشد و به طرف مقابل این احساس را ندهد که با هم برنامه ریزی شده است دوست باشند یا این، یک نوع درخواست دوستی است. این جمله‌ها بسته به کودک،‌ توانمندی‌ها و علائقش و نیز راحت بودنش،‌ دارای اختلاف است. برای رسیدن به جمله‌های خوب:

    • اجازه بدهید الگو بگیرد. می‌تواند از کتاب‌های مفید در این عرصه بهره ببرد یا با دقت به رفتار همسالانش که توانایی بالایی در دوست‌یابی دارند نگاه کند. یادگیری مشاهده‌ای از بهترین راهکارها برای آموختن رفتار اجتماعی مطلوب است. بالاخره ایشان باید به جمله‌های ویژه خودش برسد، ‌جمله‌هایی که وقتی بیان می‌شوند، ‌مصنوعی نباشند و ایشان در بیان آن‌ها احساس راحتی داشته باشد.
    • به ایشان مهلت تمرین بدهید. برایش شرح بدهید که هر چیزی،‌ مانند راه رفتن،‌ با تمرین و زمین خوردن همراه است،‌ تا بالاخره به نتیجه مطلوب برسد. از ایشان پشتیبانی کنید و اعتماد به نفسش را تقویت کنید.
    • با ایشان در خانه تمرین کنید. نقش بازی کنید و اجازه بدهید آن‌چه یاد گرفته را با شما به اشتراک بگذارد و تمرین کند. به ایشان نشان بدهد که می‌فهمید چه‌قدر این مسئله برایش ارزش دارد و سرسری و سهل‌انگارانه رفتار نکنید، چرا که امکان دارد ناخواسته دلیل شوید احساس حقارت کند.

    دسته‌بندی‌ها: خردسال و کودک