سهم والدین در دوست‌یابی بچه‌ها

قدم اول برای کمک به بچه‌ها برای دوست‌یابی، شناسایی معضلات ممکن دوست‌یابی است. وقتی بدانید چرا فرزندتان در دوست‌یابی موفق نبوده، میتوانید روشهای متناسب با فرزندتان را ساده تر پیدا کنید و به کار ببرید.

1. مشاهده‌گر خوبی باشید:
پیش‌ازاین که بخواهید کاری کنید، مدتی،‌ مثلا یک هفته، ‌برای مشاهده رفتارهای ایشان لحظه بگذارید و توانمندی‌ها و ناتوانایی‌های ایشان در برقراری یک رابطه را بسنجید. حتما یادداشت بردارید تا وقتی خواستید تغییری که می‌خواهید را بوجود بیاورید، ‌قادر باشید اولویت‌بندی کرده و هدف‌های خود از آموزش را تعریف کنید
.

مضاف بر اینکه،‌ وقتی بدانید زمان شروع در چه موقعیتی بودید و لیست خوبی از توانمندی‌ها و ناتوانایی‌ها داشته باشید، ‌بعد از مدتی،‌ میتوانید مجددا به آن رجوع کنید و مشاهده نمائید راهی که در پیش‌گرفته‌اید خوب بوده و تغییری ایجادشده،‌ یا این‌که باید شیوه دیگری را انتخاب کنید. از این جهت،
• یک برگه سفید یا ترجیحا یک دفتر بردارید.
• به مدت یک یا دو هفته (بسته به میزان موقعیت‌هایی که برای مشاهده دارید)، هرروز، تاریخ بزنید و دقیقا بنویسید که در چه زمانی،‌ در چه مکانی و با چه کسانی،‌ چه رفتارهایی درزمینه دوست‌یابی و ایجاد ارتباط از فرزند خود دیده‌اید.
• سعی کنید آنچه می‌بینید را بنویسید، ‌نه حدسیات و قضاوت‌های خودتان را. ‌برای نمونه:
روز سه‌شنبه، 10 مرداد 96، بعدازظهر، در پارک نزدیک خانه، برای بهره برداری از تاب، پسرم دختربچه‌ای که می‌خواست وار شود را هل داد. و
روز چهارشنبه، 11 مرداد 96، شب، مهمانی خانه عموی همسرم، دخترم عروسکش را به دختربچه 6 ساله‌ای امانت داد تا با آن بازی کند و

2. اولویت بندی کنید:
از لیستی که تهیه کردید، پیدا کنید که فرزندتان در کدام مهارت موضوع دارد. (با این وجود به این شرط که سخت عرصه‌ای مانند اختلال اضطرابی، ‌وسواس و مانند آن نبود باشد و مسئله به مهارت‌ها مرتبط باشد). سعی کنید مسئله را اولویت‌بندی کنید و مشاهده نمائید در درجه اول برای آموزش، چه چیزی را باید در نظر بگیرید. برای نمونه

در three مورد از four مورد، متوجه این‌که رفتارش دیگری را ناراحت می‌کند نبوده است و با آزرده کردن دیگران،‌ منجر شده است که  رابطه‌ای بوجود نیاید: از این جهت، نیاز به آموزش احساس‌ها و همدلی دارد.

three. خودتان را هم ﺗﺠﺰﻳﻪ و ﺗﺤﻠﻴﻞ کنید:
قبل از هر مداخله‌ای، مشاهده نمائید خودتان تا چه حد الگوی خوبی برای برقراری تماس و تعامل با دیگران هستید. خودتان هم ممکن است همان ضعف‌ها را در رفتار خود نشان می‌دهید و فرزندتان دقیقا دارد از الگوی شما پیروی می‌کند. اگر این‌طور است، سعی کنید تفاوت ضروری را در رفتار خود بوجود بیاورید یا دست‌کم آن‌قدر از ضعف‌های خود اطلاع داشته باشید که قادر باشید در باب آن‌ها حرف بزنید.

four. علمی پیش بروید:
لحظه‌هایی را برای صحبت کردن در باب مهارتی که دارای اهمیت قرار داده‌اید بگذارید. برای آموزش بهتر، ‌از کتاب‌های خوب در این عرصه استفاده کنید. اگر ضروری است،‌ میتوانید خودتان یا فرزندتان در کلاس‌های مربوطه کمپانی کنید. حتی درصورتی‌که مسئله خیلی دشوار به ذهن خطور میکند،‌ میتوانید از کمک یک مشاور یا روان‌شناس کودک سود ببرید.

5. حواستان به اعتمادبه‌نفس فرزندتان باشد:
 برنامه ریزی شده است به ایشان نشان بدهید که سخت ایشان را درک می‌کنید و دارید تلاش می‌کنید که به ایشان کمک کنید، نه این‌که مثلا اگر به این نتیجه رسیده‌اید که ایشان در تشخیص احساس‌های دیگران سخت دارد، یک برچسب جدید برای تحقیر ایشان پیداکرده باشید و هر زمان می‌خواهید به ایشان چیزی را گوشزد کنید،  به‌نوعی به رخش بکشید که ضعف جدیدی را در ایشان پیداکرده‌اید
.

6. مرحله‌به‌مرحله نقش یک مربی یا راهنما را داشته باشید:
اول، مهارت‌ها را یکی‌یکی شرح بدهید،‌ مثال بزنید و در خانه تمرین کنید. وقتی کمی راه افتاد،‌ از ایشان بخواهید آن‌ها را در زندگی بیرون از خانه هم امتحان کند. وقتی مثلا در پارک می‌بینید بچه‌ای ایشان را هل می‌دهد،‌ و می‌دانید امکان دارد کنترل خشم برایش سخت باشد، با یک جمله کوتاه ایشان را راهنمایی کنید که چه رفتاری خوب است انجام دهد. این دستورهای کوتاه و با این وجود نه محکم و پرخاشگرانه،‌ در ذهنش باقی خواهد ماند و بعد از مدتی،‌ خودش در موقعیت‌های مختلف، این جمله‌ها را به خود یادآوری می‌کند. از تحقیر یا مداخله‌های بی‌مورد دوری کنید
.

7. قضاوت‌های دیگران در باب رفتار فرزندتان را به‌پای خودتان ننویسید:
اگر فرزندتان در برقراری تماس، موضوع‌‌ای دارد،‌ بسیار عالی،‌ به ایشان کمک می‌کنید تا این موضوع را برطرف کند. وقتی دیگران، به دیده سرزنش شمارا می‌نگرند،‌ ارزش ندهید، شما مسئول همه‌چیز نیستید. وقتی احساس کنید با رفتار فرزندتان،‌ جلوی دیگران سرافکنده شده‌اید، خشمگین می‌شوید و یقینا، رفتار نامناسبی نشان خواهید داد
.

eight. پیشرفت‌های فرزندتان را با خودش به اشتراک بگذارید:
با این کار، هم کمک می‌کنید اعتمادبه‌نفسش بالا برود،‌ هم به ایشان نشان می‌دهید که چه قدر به ایشان و پیشرفتش ارزش می‌دهید و از این طریق،‌ دلیل می‌شوید رابطه بهتری با شما داشته باشد و به شما اعتماد داشته باشد. احساس حمایتی که شما به ایشان می‌دهید، پشتوانه اعتمادبه‌نفس ایشان خواهد بود.

9. برای فرزندتان موقعیت‌هایی برای برقراری تماس درست کنید:
میتوانید با خانواده‌های دوستان ایشان در مدرسه، که آن‌ها را خوب می‌بینید، تماس برقرار کنید. از آن‌ها دعوت کنید به منزل شما بیایند. با آن‌ها به پیک‌نیک بروید. هم دوستان فرزندتان را بهتر می‌شناسید، هم‌ روی روابطش نظارت بهتری دارید و هم به ایشان موقعیت‌هایی بهتر برای دوست‌یابی و نگه‌داشتن روابط دوستانه‌اش می‌دهید
.

 

دسته‌بندی‌ها: خردسال و کودک