می‌‌خواهید وزن کم کنید؟ مانند یک بچه غذا بخورید

از نحوه نشستن بر سر میز تا دست کشیدن از غذا خوردن قبل از رسیدن به فاصله انفجار، بچه‌‌ها می‌‌توانند خیلی چیز‌‌ها در باب غذا خوردن به شما یاد بدهند.

تا به‌‌ حال بچه‌‌ها را حین خوردن ماکارونی دیده‌‌اید که چگونه با دقت تمام آن را یکی‌یکی می‌‌خورند؟ یا چگونه در‌‌ برابر اصرار شما برای یک قاشق بیشتر خوردن مقاومت می‌‌کنند؟ این‌‌جاست که می‌‌شود فهمید بچه‌ها غذاخورهای با فکرتری هستند. آن‌‌ها خسته از بازی هر روزه در پارک با یک پاکت چیپس در اختیار‌‌شان روی مبل دراز نمی‌‌کشند و شروع به خوردن نمی‌‌کنند یا در یخچال را باز نمی‌‌کنند تا هرچه که پیدا می‌‌کنند را بخورند. با اینحال ما این کار‌‌ها را می‌‌کنیم. سوزان آلبرز دکترای روانشناسی و نویسنده کتابی به اسم “غذاخورهای بافکر” می‌‌گوید ما حوالی سه سالگی از حالت “هروقت گرسنه باشم غذا می‌‌خورم” به حالت “هر زمان هوس کنم غذا می‌‌خورم” تغییر موقعیت می‌‌دهیم.

انتخاب‌‌های ما در غذا خوردن بیشتر تحت تاثیر محیط قرار می‌‌گیرند و خیلی زود مبدل به آدمی می‌‌شویم که هرچه هوس کند یا در تلویزیون تبلیغ کنند می‌‌خورد که این وزن کم کردن به ویژه بعد از زایمان را بسیار سخت می‌‌کند. خبر خوب اینکه ما یک الگوی خوب برای غذا خوردن در معرض داریم. برایان وانسینک، روان‌‌شناس غذا و استاد روانشناسی در دانشگاه کورنل در کتاب خود به اسم “شیوه‌های درست غذا خوردن” می‌‌گوید همه ما می‌‌توانیم با نگاه کردن به کودکان خیلی چیزها در باب غذا خوردن یاد بگیریم مثلا اینکه:

بچه ها نشسته غذا می‌‌خورند

بچه‌‌ها وقتی خیلی کوچک هستند در باب نحوه غذا خوردن انتخاب دیگری ندارند چون مجبور می‌‌شوند روی صندلی بچه غذا بخورند. این به آن‌‌ها یاد می‌‌دهد که موقع غذا خوردن موقعیت ثابتی داشته باشند که این مسئله برای آدم‌‌های بزرگ مساله-برانگیز است. حالت نشسته دلیل می‌‌شود روی غذا و مقدار آن تمرکز بیشتری داشته باشیم. یک مطالعه نشان می‌‌دهد که وقتی مردم ناهارشان را در حالت نشسته و پشت میز می‌‌خوردند مابقی روز را درمقایسه با افرادی که ایستاده غذا می‌‌خوردند تا 30 درصد غذای کمتری می‌‌خوردند.

پیش نهاد: با این وجود ضروری نیست مانند بچه‌‌ها خودمان را به صندلی ببندیم تا بتوانیم روی غذای‌‌مان تمرکز کنیم. همین‌‌قدر که پشت میز بنشینیم کفایت می کند. خوردن صبحانه جلوی آینه حین آرایش کردن اصلا فرضیه خوبی نیست. وقتی نشسته غذا می‌‌خوریم بهتر متوجه می‌‌شویم چه موقع شکم‌‌مان دارد پر می‌‌شود و این حسی است که وقتی ایستاده غذا می‌‌خوریم نداریم.

بچه‌‌ها خیلی راحت “نه” می‌‌گویند

بچه‌‌ها وقتی سیر می‌‌شوند غذا را پس می‌‌زنند تا جایی که حتی گاهی وقت‌‌ها بشقابشان را هم به آن سوی میز هل می‌‌دهند. با اینحال بزرگتر‌‌ها وقتی سر میز می‌‌نشینند آن‌‌قدر به خوردن ادامه می‌‌دهند تا بشقاب‌‌شان خالی شود و این کار را خیلی وقت ها به خاطر اینکه غذا حیف و میل نشود انجام می‌‌دهند.

پیش نهاد: هر یک لقمه که می‌‌خورید از خودتان بپرسید که آیا سیر شده‌‌اید یا هنوز گرسنه هستید؟ همین که به مرحله سیر شدن نزدیک می‌‌شوید بشقاب را از خودتان دورتر کنید یا اگر در رستوران هستید از پیشخدمت بخواهید بشقابتان را از جلویتان بردارد. برای اینکه غذا حیف‌و‌میل نشود باقیمانده غذای درون بشقاب‌تان را نخورید. از بشقاب کوچک‌‌تر استفاده کنید. یا باقیماندده غذا را برای وعده دیگری بگذارید یا آن را به پرنده‌ها و گربه‌ها بدهید. آن‌ها هم به غذا نیاز دارند و این، دور ریختن غذا نیست.

بچه‌ها هم‌‌لحظه با غذا خوردن کارهای دیگری نمی‌‌کنند

وقت غذا که می‌‌رسد بچه‌‌ها لیست کار‌‌هایشان را در فکر‌‌شان مرور نمی‌‌کنند. با اینحال مادرها امکان دارد همینطور که یک ساندویچ را گاز می‌‌زنند ماشین ظرفشویی را خالی کنند درحالی‌‌که دارند با تلفن همراه‌‌شان صحبت می‌‌کنند. با این کار این هشدار می باشد که شما متوجه سیگنال‌‌های مغزتان در باب پر شدن شکم‌‌تان نشوید. اگر موقع غذا خوردن حواستان به تلویزیون یا شبکه جهانی وب باشد نمی‌فهمید کی سیر شده اید.

پیش نهاد: جلوی تلویزیون یا رایانه غذا نخورید. اگر در محل کارتان غذا می‌‌خورید سعی کنید از پشت میزتان دور شوید تا مجبور نباشید موقع گشت زدن در شبکه جهانی وب غذا بخورید.

بچه‌ها غذایشان را مزه‌مزه می‌‌کنند

بچه‌‌ها خواست غذایی خیلی خوبی دارند. جوانه‌‌های چشایی آن‌‌ها هنوز با سدیم و شکر بیش از اندازه که در غذاهای حال حاضر وجود دارند خراب نشده است از این جهت اگر چیزی خیلی شور یا خیلی شیرین را مزه کنند از خوردن آن دست می‌‌کشند و همینطور اگر از مزه غذا خوششان بیاید بسیار به آن غذا وابسته می‌‌شوند. با اینحال بزرگترها قدرت تشخیص کمتری دارند. ما سیب‌‌زمینی سرخ کرده سفت و بی‌‌مزه را می‌‌خوریم و حتی متوجه نمی‌‌شویم که بشقاب ماکارونی ما یک نمک‌‌دان نمک دارد. خانم‌‌ها اغلب حاضر به خوردن غذاهای بی‌‌مزه می‌‌شوند تنها به خاطر اینکه دم‌دست‌تر است یا کم‌‌چرب است. غذا خوردن برای ما مبدل به یک کار هر روزه مانند مسواک‌زدن شده است و ما خواست غذایی‌‌مان را از دست داده‌‌ایم.

پیش نهاد: با سود‌‌گیری از تکنیک “aware consuming” این مهلت را به خودتان بدهید تا غذایتان را واقعا مزه کنید. از این ترفند استفاده کنید: یک پرتقال بردارید و آن را پوست بکنید و قاچ کنید. سعی کنید درست مانند بچه‌‌ها پرتقال خوردن را تجربه کنید، انگار که بار اول‌‌تان است که پرتقال می‌‌خورید. بوی آن را حس کنید. چشمانتان را ببندید و آرام آرام در دهانتان مزه‌‌اش کنید. از همه قدرت چشایی‌‌تان برای تجربه کردن همه مزه‌‌ها و طعم‌‌ها استفاده کنید. افرادی که به این شیوه (مایندفول ایتینگ) غذا می-خورند مقدار کالری و چربی کمتری از غذا را می‌‌سوزانند و راحت‌‌تر به اهدافشان در کم کردن وزن می‌‌رسند.

بچه‌‌ها قاشق‌‌شان را در قابلمه فرو نمی‌‌کنند

بچه‌‌ها قابلمه غذا را روی مبل نمی‌‌آورند و در آن شیرجه نمی‌‌روند با این وجود چون شما به آن‌‌ها اجازه نمی‌‌دهید. شما غذای بچه را در یک بشقاب می‌‌ریزید و به ایشان می‌‌دهید. افرادی که از دیس یا ظرف اصلی غذا می‌‌خورند (به جای این‌‌که آن را در بشقاب بکشند) تا 20 درصد بیشتر غذا می‌‌خورند.

پیش نهاد: یک بشقاب غذا برای خودتان بکشید انگار که برای کودکتان غذا می‌‌کشید. سپس از دیس غذا دور شوید و یک جا بنشینید و غذا بخورید. وقتی قابلمه یا دیس غذا از جلوی دیدتان دور شود از یادتان هم می‌‌رود. با این وجود در باب میوه، سالاد و سبزی این قانون را فراموش کنید.

دسته‌بندی‌ها: تغذیه