پرستارانی که پناه کودکان بیمار می‌شوند

نی نی سایت:‌ ممکن است خیلی از شما گذرتان به بیمارستان افتاده باشد و بخش اطفال را دیده باشید و از دیدن بچه‌هایی که در آنجا بستری هستند، دلتان به درد آمده باشد. با اینحال ممکن است به این صحنه هم برخورده‌اید که آنها پرستارانشان را «خاله» صدا می‌زنند و درمقایسه با ایشان ابراز احساسات می‌کنند. با اینحال واقعا چه رفتاری دلیل می‌شود بچه‌ها در محیط بیمارستان راحت باشند، با محیط آنجا تماس برقرار کنند و برای پدر و مادرشان کمتر بی‌قراری کنند؟ جواب این پرسش و پرسش‌های دیگر را از فائزه با این وجود‌پور، کارشناس پرستاری پرسیدیم.

حال و هوای بخش کودکان
محیط بخش در قسمت کودکان و دیوار‌ اتاق‌ها باید رنگ‌های شادی مانند آبی و صورتی و پرده اتاق‌ها باید شکل‌های کارتونی و شاد داشته باشد. چون وقتی بچه می‌خواهد بستری شود احساس راحتی کند و بستری شدن در بیمارستان روحیه‌اش را ضعیف نکند. در قسمت اطفال حتما باید اتاق اسباب‌بازی وجود داشته باشد که بچه‌ها چندین ساعت در روز را در آن بازی کنند و بیشتر وسایل بازی و تفریح و سرگرمی برایشان ممکن باشد.
 

هم‌اتاقی‌ها باید هم‌سن باشند نه هم‌درد!
مدیران بخش باید حتما بچه‌ها را بر اساس گروه سنی در یک اتاق با هم قرار دهند نه بر اساس نوع بیماری‌شان. ضمن ای که بخش کودکان باید تلویزیون هم داشته باشد تا بچه‌ها قادر باشند کارتون‌ها و انیمیشن‌های مورد‌علاقه‌شان را ببینند علي الخصوص کودکانی که بیماری‌های ویژه دارند و بیشتر اوقات را روی تخت می‌گذرانند.

 زبانی که پرستاران باید بلد باشند
به علاوه از طرف دیگر برای بچه‌ها ساعت ملاقات وقت بسیار مهمی است چون آنها بعد از مدتی دور بودن از پدر و مادر‌شان قادر اند آنها را ببینند. با اینحال ما و همکارانمان می‌دانیم که بچه‌ها تفکر انتزاعی دارند و باید با آنها تصوری حرف بزنیم. به این صورت که مثلا وقتی لحظه ملاقات را از ما سوال میکنند، ساعت ملاقات را به آنها بگوییم حتی برای نمونه باید این‌طور بگوییم که «هر زمان ناهارت را خوردی و کمی خوابیدی می‌توانی پدر و مادرت را ببینی».
 


 

رفتار پرسنل بخش اطفال و تماس آنها با بچه‌ها  
رفتار پرسنلی که در قسمت اطفال کار می‌کنند از پرستار و خدمه گرفته تا پزشک عمومی و کارشناس اطفال، اهمیت بینهایت زیادی دارد. آنها باید بسیار خوش‌رفتار باشند و روحیه و صبر و تحمل بالایی داشته باشند. چون بستری شدن برای بزرگسالان هم سخت است چه برسد به بچه‌ها. علي الخصوص پرستار‌‌‌ها باید در همان ابتدای ورود با بچه‌ها دوست شوند. اخم، گریه و بی‌قراری بچه‌ها در لحظه ورود به بیمارستان طبیعی است چون تصوری که آنها از بیمارستان در ذهنشان دارند تنها به آمپول زدن و سرم زدن ختم می‌شود. با توجه به‌این خوب است وقتی که پرونده کودک قبل از بستری شدن در سیستم ثبت می‌شود، پرستار پذیرش‌کننده‌ی ایشان، اسمش را از پرونده بخواند و یاد بگیرد . همین بلد بودن اسم کودک نخستین راه تماس‌گیری پرستار با ایشان است. خوش رفتاری پرستار هم دلیل می‌شود کودک بیشتر به آرام بودن شرایط اعتماد کند. به علاوه از طرف دیگر پرستار باید همه جای بخش را به کودک نشان دهند تا ایشان با جایی که برنامه ریزی شده است مدتی را در آن بگذراند آشنا شود و کمی تماس برقرار کند.

آخ آخ آمپول!
برای خیلی از بچه‌ها آمپول زدن به یک کابوس مبدل شده است با اینحال پرستار باید در زمان آمپول زدن ترفندی بزند تا کودک از تزریق آمپول نترسد. آن هم به این صورت که سرنگ بدون سوزن را به بچه بدهد و به ایشان بگویند:« اکنون تو هم می‌توانی آمپول بزنی» تا ترسش از آمپول کم شود. به علاوه از طرف دیگر کودک نباید قبل از تزریق آمپول آن را در اختیار پرستار ببیند. در لحظه تزریق هم نباید به کودک دروغ گفت که « آمپول اصلا درد ندارد» حتی باید به ایشان گفت:«امکان دارد این آمپول کمی درد داشته باشد» به علاوه از طرف دیگر وقتی که آنژیوکَت به دست کودک زده شده، حتما باید در آن ناحیه آتِل ببندیم چون بسیاری از بچه‌ها محض پرسشگری دلشان می‌خواهد آن را باز کنند و یا دردشان می‌گیرد با توجه به‌این باید به آنها گفت:« چیزی که به دست تو وصل است سوزن نیست حتی پلاستیک است».

بچه‌های مقاوم به دارو!
خیلی از بچه‌ها درمقایسه با دارو خوردن مقاومت به خرج می‌دهند با اینحال آنها هرچقدر هم که به دارو خوردن مقاومت نشان دهند، هیچ وقت نباید برای خوراندن دارو به بچه‌ها آن را در غذا، نوشیدنی و شیر آنها ریخت. چون امکان دارد طعم آنها تغییر کند و کودک دیگر میلی به خوردن آن خوراکی‌ها و نوشیدنی‌ها نداشته باشد یا درمقایسه با آنها سوء‌ظن بیابد و به‌طور کلی تأثیر روانی بدی روی بچه می‌گذارد.

دسته‌بندی‌ها: خردسال و کودک